ரவுடித்தனம், நகைச்சுவை, சிறுவனின் உலகம், எதிர்பாராத பாசம் என வித்தியாசமான கலவையில் உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் ‘பத்தா’. விஜய் சேதுபதி நடிப்பில், பாலாஜி தரணிதரன் இயக்கியிருக்கும் இப்படம் 1980களின் மெட்ராஸ் நகரப் பின்னணியில் கதை சொல்லுகிறது.
பத்தா என்ற பெயரில் சுற்றித்திரியும் ஒரு ரவுடி, தனது பகுதியில் அனைவராலும் பயப்படும் மனிதராக இருக்கிறார். அரக்குக் கடத்தல் உள்ளிட்ட சட்டவிரோத செயல்களில் ஈடுபட்டு வரும் அவர், குடும்பத்தினரிடமும் அன்பை வெளிப்படுத்தாமல் கடுமையான மனிதராக வாழ்கிறார். அவரது மனைவி கண்ணிமா மற்றும் மகளுடனான உறவிலும் இந்தக் குணம் வெளிப்படுகிறது.
இந்த சூழலில், பள்ளியில் படிக்கும் சிறுவன் சபரி செய்யும் ஒரு தற்செயலான காரியத்தால் பத்தா ஒரு பள்ளி கழிவறைக்குள் மாட்டிக்கொள்கிறார். வெளியே வர முடியாமல் தனிமையிலும், பசியிலும் சிக்கித் தவிக்கும் பத்தாவுக்கும் அந்தச் சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் எதிர்பாராத உறவுதான் படத்தின் மையக்கதை.
ஆரம்பத்தில் இது ஒரு ரவுடியை மையமாகக் கொண்ட காமெடி கேங்ஸ்டர் படமாக தோன்றுகிறது. ஆனால் கதை நகர நகர, ஒரு மனிதனுக்குள் மறைந்திருக்கும் இன்னொரு முகத்தை வெளிப்படுத்தும் உணர்வுப்பூர்வமான கதையாக மாறுகிறது. குறிப்பாக சிறுவனுடனான உறவு, பத்தாவின் வாழ்க்கையையும் அவனது எண்ணங்களையும் படிப்படியாக மாற்றுகிறது.
விஜய் சேதுபதி பத்தா கதாபாத்திரத்தில் வழக்கம்போல் தனது நடிப்பால் படத்தை தாங்குகிறார். ஆரம்பத்தில் மிரட்டலான ரவுடியாகவும், பின்னர் தனிமை மற்றும் பயத்தை எதிர்கொள்ளும் மனிதராகவும், இறுதியில் தனது வாழ்க்கையை மறுபரிசீலனை செய்யும் கதாபாத்திரமாகவும் வெவ்வேறு உணர்வுகளை இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஆனால் படத்தின் உண்மையான ஆச்சரியம் சிறுவன் சாய் பிரித்விராஜ். மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுவனின் பயம், ஆர்வம், தயக்கம், தைரியம் மற்றும் எந்த முன்முடிவும் இல்லாத பார்வையை அவர் இயல்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். விஜய் சேதுபதியுடன் அவர் பகிர்ந்து கொள்ளும் காட்சிகளே படத்தின் முக்கியமான பலமாக மாறுகின்றன.
லிஜோமோல் ஜோஸ் கண்ணிமா கதாபாத்திரத்தில் கவனம் ஈர்க்கிறார். பத்தாவின் கடுமையான குணத்திற்கு எதிர்மறையாக குடும்பத்தின் அன்பையும் அக்கறையையும் பிரதிபலிக்கும் கதாபாத்திரமாக அவரது பங்களிப்பு இருக்கிறது.
படத்தின் மற்றொரு சிறப்பு 1980களின் மெட்ராஸ் நகரத்தை மீண்டும் உருவாக்கிய விதம். ஒளிப்பதிவும் கலை அமைப்பும் அந்தக் காலகட்டத்தின் சூழலை நம்பகமாக பதிவு செய்கின்றன. சாய் அபயங்கரின் இசையும் படத்தின் உணர்வுகளுக்கு துணையாக அமைந்துள்ளது. குறிப்பாக ‘Chellame Magale’ பாடல் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களுக்கு வலு சேர்க்கிறது.
இயக்குநர் பாலாஜி தரணிதரன், ஒரு சிறிய சம்பவத்தை மட்டும் மையமாக வைத்து முழுநீள திரைப்படமாக விரிவுபடுத்தியிருப்பது சுவாரஸ்யமான முயற்சி. அதே நேரத்தில், இடைவேளைக்குப் பிறகு கதை ஒரே சூழலில் நீண்ட நேரம் பயணிப்பதால் சில இடங்களில் வேகம் குறைவதாக விமர்சனங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. நகைச்சுவை மற்றும் உணர்ச்சி காட்சிகளுக்கு இடையிலான மாற்றங்களும் சில தருணங்களில் சற்று முரண்பாடாக உணரப்படுகின்றன.
ஆனால் படத்தின் முக்கியமான வெற்றி, “ஒருவரை அவர் உருவாக்கிய பிம்பத்தை வைத்து மட்டும் மதிப்பிட முடியுமா?” என்ற கேள்வியை ஒரு சிறுவனின் பார்வையில் அணுகியிருப்பதுதான். பத்தாவை ஒரு ரவுடியாக மட்டுமே பார்க்காமல், அவருக்குள் இருக்கும் மனிதனை வெளிக்கொண்டு வருவதுதான் படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான நோக்கம்.
மொத்தத்தில், ‘பத்தா’ வழக்கமான கேங்ஸ்டர் திரைப்படம் அல்ல. ரவுடித்தனத்தின் பின்னால் இருக்கும் மனிதனையும், ஒரு சிறுவனின் அப்பாவியான பார்வை எப்படி ஒரு பெரியவரின் வாழ்க்கையை மாற்றுகிறது என்பதையும் நகைச்சுவை மற்றும் உணர்ச்சியுடன் சொல்லும் திரைப்படம். விஜய் சேதுபதியின் நடிப்பும், சாய் பிரித்விராஜின் இயல்பான நடிப்பும் படத்தின் மிகப்பெரிய பலங்கள்.
‘நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்த காணோம்’ மற்றும் ‘சீதக்காதி’ படங்களுக்குப் பிறகு பாலாஜி தரணிதரன் – விஜய் சேதுபதி கூட்டணியின் வித்தியாசமான மற்றொரு முயற்சியாக ‘பத்தா’ அமைந்துள்ளது.