காதலை மையமாக வைத்து உருவாகும் திரைப்படங்களில் புதுமையான திரைக்கதையோ, மனதைத் தொடும் கதாபாத்திரங்களோ இருந்தால் மட்டுமே ரசிகர்களின் மனதில் இடம்பிடிக்க முடியும். ஆனால் ‘லவ்-ஓ-லவ்’, வழக்கமான காதல் கதையை புதிய கோணத்தில் சொல்ல முயன்றாலும், அதில் முழுமையாக வெற்றி பெறவில்லை.
படத்தின் தொடக்கம் ஓரளவு சுவாரஸ்யமாக இருந்தாலும், கதை நகர நகர அது ஏற்கனவே பல படங்களில் பார்த்த சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியாகவே தோன்றுகிறது. காதல், பிரிவு, மீண்டும் சந்திப்பு போன்ற அம்சங்கள் எந்தப் புதுமையும் இல்லாமல் நகர்வதால் திரைக்கதை எதிர்பார்த்த அளவுக்கு ஈர்க்கவில்லை.
நாயகன் மற்றும் நாயகி தங்களது கதாபாத்திரங்களுக்கு ஏற்ற நடிப்பை வழங்க முயற்சித்துள்ளனர். இருவருக்கும் இடையிலான சில காட்சிகள் இயல்பாக இருந்தாலும், உணர்ச்சிகரமான தருணங்கள் பெரிதாக மனதில் பதியவில்லை. துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பும் சாதாரணமாகவே அமைந்துள்ளது.
இயக்குநர் காதலின் பல பரிமாணங்களை பேச முயன்றிருந்தாலும், திரைக்கதையில் போதுமான ஆழம் இல்லாததால் அந்த முயற்சி முழுமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. பல காட்சிகள் தேவையற்ற நீளத்துடன் நகர்வதால் படத்தின் வேகம் குறைகிறது. கிளைமாக்ஸும் பெரிய ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தாமல், எளிதில் யூகிக்கக்கூடிய வகையிலேயே முடிகிறது.
ஒளிப்பதிவு படத்திற்கு வண்ணமயமான தோற்றத்தை அளிக்கிறது. பாடல்களில் சில ரசிக்கும்படியாக இருந்தாலும், பின்னணி இசை பல இடங்களில் காட்சிகளின் உணர்வை உயர்த்தத் தவறுகிறது. எடிட்டிங் இன்னும் இறுக்கமாக இருந்திருக்கலாம்.
படத்தின் மிகப்பெரிய குறை அதன் கணிக்கக்கூடிய திரைக்கதை. கதாபாத்திரங்களின் வளர்ச்சியும் போதுமான அளவில் இல்லாததால், அவர்களின் முடிவுகள் பார்வையாளர்களிடம் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதில்லை. நகைச்சுவையும் சில இடங்களில் மட்டுமே வேலை செய்கிறது.
மொத்தத்தில், ‘லவ்-ஓ-லவ்’ ஒரு சாதாரண காதல் திரைப்படமாக மட்டுமே நிற்கிறது. புதுமையான காதல் அனுபவத்தை எதிர்பார்த்து வரும் ரசிகர்களுக்கு இது ஏமாற்றத்தை அளிக்கலாம். சில நல்ல தருணங்கள் இருந்தாலும், அவை படத்தை முழுமையாக காப்பாற்றுவதற்கு போதுமானதாக இல்லை.